مشاور وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی معتقد است اگر توسعه فرهنگي نباشد ساير ابعاد توسعه هم نميتواند براي سعادت يك ملت موثر واقع شود. به گزارش یافته به نقل از منار، دکتر محمدجعفر محمدزاده علاوه بر تدریس و فعالیتهای پژوهشی این روزها گروهی پژوهشگر و نویسنده را در موسسة دانشنامة مطبوعات ایران برای تألیف مجلدات بعدی این دانشنامه و سایر فعالیتهای پژوهشی سرپرستی میکند. مشاور وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی است و فعالیتهای دانشگاهیاش هم با تدریس رشته زبان و ادبیات فارسی ادامه دارد. به استثنای مقالاتی فرهنگی و علمی و پژوهشی در برخی جراید و مجلات علمی پژوه

خاکی که مرا دوباره به خود کشاند

در او می آرامم تا سالیان سال

و تا رنج هایی که از زمانه کشیده ام

همه و همه در پس این خاک مهربانی

نهفته بگذارم

و آنگاه لحظه ای دیگر

دلشاد از جور زمانه

غزل بدرود را بسرایم

25 بهمن 1394 تهران

کیستم، تلی از خاکستر

وا مانده ای از عاشقی

بازنده ای در صحرای عشق

دل شکسته ای جان به لب

دلخون از فریبا فریبنده ای

گوشه ای خزیده از غم

رهاننده مرا

در دامن بی حاصل عمر!

یکم اسفندماه 1394

سر آن ندارم قلم را بیش از حد مجاز برانم و آنچه را گفتهاند و خوب هم گفتهاند، تکرار کنم. روزگاری است که با وجود سرعت نور فناوری اطلاعات و گردش آن، همچنان بر روی پژوهش و درک مفاهیم به صورت عمیقانه گرد نشسته، بسنده کردن به اطلاعات روزمره از آفات پژوهش است که با ابراز تأسف، این روند در ديار ما ادامه دارد. در فضای نبود پژوهشهای استخواندار، شخصیتهایي همچون "سیّدفرید قاسمی" هستند که با نثار جوانی و عمر گرانبهای خویش، کارهای به بازار نشر ارائه میدهند که الحق و الانصاف باید گفت کارستان هستند. اگر حکیم ابوالقاسم فردوسی برای سرودن اثر ملی و ماندگار "

قبل از این که این شعر را بخوانید باید داستان گفتن این شعر را بگوییم ؛سالها پیش یکی از دوستان استاد مشیری که قصد داشت با خانواده اش به آمریکا کوچ کند به ایشان نیز پیشنهاد همراهی داد. استاد از دوستش یک شب وقت خواست تا در این باره فکر کند. این شعر جوابی است که استاد به دوستشان گفتند. ریشه در خاک تو از این دشت خشک تشنه روزی کوچ خواهی کرد و اشک من ترا بدرود خواهد گفت. نگاهت تلخ و افسرده است. دلت را خار خار نا امیدی سخت آزرده است. غم این نابسامانی همه توش وتوانت را زتن برده است. تو با خون و عرق این جنگل پژمرده را رنگ و رمق دادی. تو با دست تهی با آن همه طوفان بنیا

من خود ای ساقی از این شوق که دارم مستم تو به یک جرعه دیگر ببری از دستم هر چه کوته نظرانند بر ایشان پیمای که حریفان ز مل و من ز تأمل مستم به حق مهر و وفایی که میان من و توست که نه مهر از تو بریدم نه به کس پیوستم پیش از آب و گل من در دل من مهر تو بود با خود آوردم از آن جا نه به خود بربستم من غلام توام از روی حقیقت لیکن با وجودت نتوان گفت که من خود هستم دایما عادت من گوشه نشستن بودی تا تو برخاستهای از طلبت ننشستم تو ملولی و مرا طاقت تنهایی نیست تو جفا کردی و من عهد وفا نشکستم سعدیا با تو نگفتم که مرو در پی دل نروم باز گر این بار که رفتم ج

الطاف خداوند در حق بندهxadاش بیxad شمار است و هیچ گاه قابل احصا نیست. درست زمانی که نهایت قطع امید بوده و انتظاری نداری، به کمکت میxad آید و درهای بسته xadای را به رویت باز میxad کند، که برایش تصوری در ذهن متصور نبوده است. در این لحظه که بر قلمم میxad فشارم تا لختی او را بدوانم، سخت شاکر خداوندم؛ امید داشتم این لحظات را که در دلم احساس وجد میxad شود او را تقسیم بنمایم، اما صد حیف که نشد و باز سر آستان تحمل را به دامن صبر میxadکشانم. آدمی هر لحظهxad ای که برایش پیش میxad آید و چون دمی میxad گذرد، تاریخی میxadشود. در این لحظه که هستیم چند لحظه دیگر او را خاطرهxadای میxad دانیم.